Fryderyk Chopin: TRIO NA FORTEPIAN, SKRZYPCE I WIOLONCZELĘ OP. 8. PARTYTURA I GŁOSY

Trio g-moll op. 8 na fortepian, skrzypce i wiolonczelę jest najwcześniejszym utworem kameralnym Chopina. Rozpoczęte wiosną 1828 r. powstawało powoli, ostateczny kształt otrzymując pod koniec 1829 r., choć jeszcze pół roku później, Chopin w liście do Woyciechowskiego snuł refleksję nad wymianą skrzypiec na silniej brzmiącą altówkę. Zmiany tej jednak nie wprowadził. Był to okres poznawania warsztatu i możliwości poszczególnych instrumentów, praca nad utworami solowymi z orkiestrą.

Chopin komponował Trio z myślą o amatorskim muzykowaniu na dworze księcia Antoniego Radziwiłła-mecenasa i protektora Fryderyka-zaawansowanego wiolonczelisty. Kameralna literatura tego okresu nie była znana Chopinowi. Kontakt mógł mieć jedynie z rodzimą twórczością J. Elsnera, F. Lessla, J. Deszczyńskiego, K. Kurpińskiego, I.F. Dobrzyńskiego oraz wirtuozowskimi kompozycjami F. Riesa, J.N. Hummla i I. Moschelesa, które mogły dotrzeć w tym czasie do Warszawy. Pierwsze zetknięcie z ostatnim Triem B-dur op. 97 Beethovena miało miejsce w październiku 1829, już po zakończeniu pracy Chopina nad swoim utworem i zrobiło na nim wielkie wrażenie.

W Trio g-moll Chopin odchodzi od wirtuozerii brillante, formułuje myśli muzyczne w sposób zwięzły i precyzyjny, opierając się an beethovenowskim układzie części: Allegro, Scherzo, Adagio, Rondo, z polskim akcentem w finale (stylizacja krakowiaka).

Entuzjastycznie przyjęte w swoim czasie zyskało wiele pochlebnych recenzji. Wiolonczelista L. Rellstab powitał utwór, jako dzieło godne uznania, reprezentujące najlepszy kierunek muzyki współczesnej (rec. w „Iris”, Berlin 1833). Schumann zachwycał się słowami: „Czyż nie jest ono tak szlachetne, jak tylko można sobie wyobrazić, tak marzycielskie, jak żaden jeszcze poeta nie śpiewał, oryginalne tak w szczegółach, jak i w całości” (rec. w NzfM, 1836)

Trio g-moll należy – obok triów Schuberta, Schumanna i Mendelssohna – do najwybitniejszych dzieł tego gatunku w epoce romantyzmu.