ROMAN MACIEJEWSKI Marek Sołtysik

Marek Sołtysik jako pisarz, a nie muzykolog, koncentruje się przede wszystkim na osobowości Maciejewskiego, jego niezależności oraz na sferze obyczajowej i finansowej jego życia. Jest to opowieść o artyście, który w dążeniu do ukończenia wielkiego dzieła odsunął od siebie zgiełk świata i stał się postacią osobną i nietuzinkową na tle polskiej muzyki XX wieku.

„Dwa życia jednego artysty” doskonale oddaje naturę biografii Maciejewskiego, którego życie można podzielić na dwa, diametralnie różne etapy:

Pierwsze życie (młodość i kariera pianistyczna): Okres wczesnej kariery w Polsce (studia m.in. u Kazimierza Sikorskiego) i w Paryżu (gdzie poznał Strawińskiego i Milhauda). Był to czas towarzyski, kiedy Maciejewski brylował w salonach jako zdolny pianista i osobowość artystyczna. Ten etap został przerwany przez ciężką chorobę, która postawiła go na skraju śmierci.

Drugie życie (skupienie i praca nad Requiem): Po cudownym ozdrowieniu, kompozytor skupił się niemal wyłącznie na swoim duchowym i artystycznym opus magnum – monumentalnym Requiem. Praca nad tym utworem trwała kilkanaście lat i zdominowała jego dalszą biografię, którą cechowała duża niezależność od modnych prądów (np. awangardy), unikanie zamówień i brak zainteresowania finansami. Maciejewski mieszkał przez długi czas w Szwecji (gdzie skomponował pierwsze utwory) i w USA (1951–1977).