DIASPORA WĘGIERSKA W OKRESIE ZIMNEJ WOJNY 1956-1989

Zwykło się uważać, że Polonia na świecie stanowi najliczniejszą diasporę Biorąc jednak pod uwagę wielkość narodu, to diaspora węgierska jest wyjątkowa, ponieważ na 10 mln Węgrów w kraju, aż 5 mln Madziarów żyje w krajach sąsiednich oraz na emigracji na wszystkich praktycznie kontynentach. Węgrzy opuszczali Ojczyznę głównie z powodów politycznych, ale także ekonomicznych. W czasach dyktatury Jánosa Kádára, po rewolucji w 1956 roku wyjechało na Zachód prawie 200 tys. osób, które razem z emigracją powojenną stworzyły różnorodną pod względem politycznym, społecznym i kulturalnym wspólnotę, która utrzymywała kontakty z Ojczyzną, popierała interesy narodowe w krajach zachodnich, broniła przed uciskiem Węgrów w Rumunii, Czechosłowacji i w Jugosławii:z połączonymi siłami w kraju i za granicą pielęgnowała pamięć o narodzie, reagowała na traumę traktatu w Trianon, była dumna z haseł rewolucji 1956 roku oraz musiała się zmagać z aktualnie sprawującym władzę reżimem totalitarnym Kádára.

O autorze: 

Tadeusz Kopyś (1967) doktor nauk humanistycznych w Instytucie Europeistyki UJ. Specjalizuje się w dziejach Europy Środkowej XIX i XX w., zagadnieniach narodowościowych I problematyce nacjonalizmu w tym regionie. Główne publikacje dotyczą spraw federacji w Europie Środkowej (Oszkár Jászi 1875- 1957 Z dziejów idei federacji w Europie Środkowej, Kraków 2006). a także rewolucji węgierskiej 1956 roku i stosunków polsko-węgierskich w XX wieku. Był wielokrotnym stypendystą w kilku instytutach naukowych na Węgrzech (np. Eötvös Collegium i Europái Intézet) oraz w Wielkiej Brytanii (Institute for Advanced Study in Humanities w Edynburgu)

[z okładki]

Stan książki bardzo dobry minus.