FILOZOFICZNE, EDUKACYJNE, TECHNICZNE I PRZYRODNICZE PROBLEMY OCHRONY ŚRODOWISKA

ze wstępu:

Rosnące zainteresowanie opinii publicznej, uczonych, polityków sprawami jakości środowiska obserwuje się od około 30 lat. Problemy środowiska dotykają niemal wszystkich obszarów życia współczesnego człowieka. Relacja człowieka z elementami środowiska jest złożona i uwzględnia wzajemne oddziaływania z biosferą, technosferą i socjosferą. Pojawiające się zjawiska kryzysu ekologicznego są nierozerwalnie związane z obecnością człowieka na ziemi. Zjawiska te występują wraz z postępem cywilizacyjnym, objawiającym się między innymi rozwojem przemysłu i transportu, urbanizacją, technicyzacją i informatyzacją życia społeczeństw. Coraz bardziej oczywista staje się konieczność podejmowania problemów ekologicznych i prowadzenia szeroko rozumianej i zakrojonej edukacji ekologicznej. Edukacja taka prowadzona w skali ogólnospołecznej za pomocą środków masowego przekazu powinna pełnić poza funkcjami kształcącą i informującą również funkcję czynnika kulturotwórczego oraz podnoszącego stan świadomości ekologicznej.

Stosunek człowieka do przyrody określany jest przez założenia filozoficzno-ideologiczne, które tworzą określoną koncepcję świata, nadają kształt cywilizacji i kulturze i warunkują działanie będące rezultatem myślenia. Coraz częściej pojawia się stwierdzenie, że kryzys ekologiczny rodzi się we wnętrzu człowieka na skutek zacierania właściwej relacji pomiędzy nim a przyrody. Rozpatrywanie zadań stojących przed ludźmi w zakresie ochrony środowiska w aspektach techniczno-inżynierskim, ekonomicznym lub prawnym wydaje się niewystarczające. Pomija bowiem ważny czynnik jakim jest refleksja antropologiczna w jej filozoficznym, jak również ogólnokulturowym wymiarze.