Muzyka i taniec

DWA ZAPOMNIANE UTWORY NA FORTEPIAN Fryderyk Chopin Zobacz większe

DWA ZAPOMNIANE UTWORY NA FORTEPIAN Fryderyk Chopin

PWM6421S

Nowy produkt

17,00 zł brutto

Cechy produktu

Autor Fryderyk Chopin
Tytuł Dwa zapomniane utwory na fortepian
Redakcja Andrzej Koszewski
Wydawnictwo Polskie Wydawnictwo Muzyczne
Seria Fortepian
Rok wydania 2011
Miejsce wydania Kraków
Numer wydania 10
Wersja językowa polsko-angielska
Liczba stron 12
Format N4 stoj. 235x305
Oprawa miękka
ISBN/ISSN/ISMN 979-83-2740-0480-4
EAN/UPC 97983274004804
Uwagi Nr kat.

Więcej informacji

WALC ES-DUR

Wydanie Walca Es-dur opiera się na autografie (bez sygnatury) ze zbiorów Konserwatorium Paryskiego. Utwór został po raz pierwszy opublikowany w kwietniu 1955 przez wydawnictwo Francis, Day & Hunter w Londynie pod tytułem „Waltz in E flat" (z komentarzem M. J. E. Browna).
Rękopis utworu ofiarował Konserwatorium Paryskiemu Joseph Gaillard, syn bankiera Emila Gaillarda (1821-1902), ucznia i przyjaciela Chopina, któremu kompozytor poświęcił Mazurek a-moll, wydany bez liczby opusowej u J. Chabala w Paryżu w 1841. Autograf Walca Es-dur. jakkolwiek nie opatrzony dedykacją, jest przez Chopina podpisany oraz datowany: „Paris le 20 Juillet 1840". Jest zatem więcej niż prawdopodobne, że kompozytor podarował rękopis E, Gaillardowi, a może nawet utwór ten specjalnie dlań napisał. Chopin nie zatytułował autografu, ograniczając się tylko do oznaczenia zasadniczego tempa utworu jako Sostenuto. Tytuł Walc został więc wprowadzony przez wydawcę, jednakże melo-rytmiczny styl utworu, jego forma i charakter wyrazowy, tak bliskie Walcowi f-moll op. 70 nr 2, pochodzącemu z tych samych lat, nie pozostawiają wątpliwości, że mamy tu do czynienia z walcem, i to z walcem lirycznym, utrzymanym w nastroju „valse melancolique", a ujętym w miniaturowy kształt typowej „kartki do albumu". Przy całej swej prostocie gaillardowski Walc Es-dur wykazuje szereg wyróżniających się znamion indywidualnego stylu Chopinowskiego.

Poza łukami frazowymi i określeniem podstawowego tempa utworu jako Sostenuto autograf zawiera tylko jedną wskazówkę interpretacyjną: znak crescenda w t. 22-23 (powtórzony w druku w t. 30-31). Pozostałe oznaczenia (agogiczne, dynamiczne i pedalizacyjne) pochodzą od obecnego wydawcy.

WALC A-MOLL

Podstawę wydania Walca a-moll stanowi autograf z Bi­blioteki Konserwatorium Paryskiego (sygnowany M. S. 119). Pierwszą wiadomość o nim zamieścił J. G. Prodhomme w artykule opublikowanym w styczniu 1939 w „The Musical Quarterly". Utwór ukazał się drukiem dopiero w maju 1955 nakładem paryskiego czasopisma „La Revue Musicale" (Richard-Masse, Editeurs). Wstęp do owej publikacji, zatytułowanej „Une Walse inedite de Chopin", a zawierającej również faksymile rękopisu, opublikowali Suzanne i Denis Chainaye.
Autograf, na który składają się szkice i czystopis, został ofiarowany Bibliotece w 1901 przez członka rodziny Rothschildów. Z paryskimi Rothschildami Chopin przyjaźnił się — jak wiadomo — już od 1832. Baronowa Nathanielowa de Rothschild, z domu Charlotte de Rothschild (1825-1899) była uczennicą Chopina do 1847. Została też przez niego obdarzona szeregiem autografów i dedykacji, wśród których wyróżniają się właśnie adskrypcje walców (rękopis Walca As-dur op. 69 nr 1 i wydanie Walca cis-moll op. 64 nr 2). Rękopis Walca a-moll nie posiada niestety ani dedykacji ani daty, nie został też przez Chopina podpisany. Jest to drobiazg kompozytorski, naszkicowany niemal bez kreśleń, jak gdyby jednym pociągnięciem pióra, a następnie z bardzo nielicznymi zmianami starannie przepisany. Odchyla się nieco od formy i stylu pozostałych walców Chopinowskich: jest mniej rozbudowany i zróżnicowany, jest też dość wydatnie folkloryzowany elementami rytmów mazowieckich i lendlerowych figur melodycznych, a więc zwrotów używanych w walcach Chopina z niezwykłą powściągliwością i dyskrecją, zwłaszcza w tych, które artysta przeznaczył do druku i które podniósł do rangi poematu tanecznego, wyposażonego w silniej przestylizowane i bardziej kunsztowne środki wyrazu. Zestawiając szkic z czystopisem, można zaobserwować, jak kompozytor usiłował złagodzić jaskrawość mazurkowej formuły rytmicznej przez rezygnację z wypunktowania wartości ósemkowych, widocznych jeszcze w t. 9 i 10 szkicu. Niektóre pomysły melodyczne utworu oraz jego tonacja (częsta w mazurkach Chopina, wyjątkowa w walcach) wraz z charakterystycznymi zboczeniami do C-dur i A-dur przypominają sławny, barwiony liryczną słowiańską nutą Chopinowski Walc a-moll op. 34 nr 2. skomponowany przypuszczalnie w Wiedniu w 1831. Obecnie publikowany Walc mógł być jego „zapowiedzią" i powstać wcześniej, może jeszcze w Polsce, co poniekąd tłumaczyłoby spolszczony tytuł czystopisu, dający się odczytać jako „Walec" lub „Walse". Tego rodzaju pisownia — nie spotykana w pozostałych manuskryptach walców Chopina, tytułowanych wyłącznie „Valse" lub „Tempo di Valse" — była dość często praktykowana w walcach polskich kompozytorów doby przedchopinowskiej. Nie da się mimo wszystko całkowicie wykluczyć pochodzenia utworu z późniejszego okresu twórczości Chopina, za czym z kolei przemawiałby fakt, że autograf znalazł się w rękach paryskich Rothschildów.

Autograf nie posiada poza oznaczeniem tempa (All [egre] - tto) i łukowaniem żadnych innych znaków i wskazówek interpretacyjnych. Łuki frazowe, pominięte w t. 9-16 rękopisu lub notowane niekiedy niedokładnie i niekonsekwentnie (zapewne w wyniku pośpiechu), zostały w niniejszym wydaniu uzupełnione i zmodyfikowane. Dodano również brakujące składniki akordów lewej ręki, z odpowiednim wyodrębnieniem graficznym w nutach. Ponadto wprowadzono znaki agogiczne, dynamiczne i pedalizacyjne.

Andrzej Koszewski

Opinie

Na razie nie dodano żadnej recenzji.

Napisz opinię

DWA ZAPOMNIANE UTWORY NA FORTEPIAN Fryderyk Chopin

DWA ZAPOMNIANE UTWORY NA FORTEPIAN Fryderyk Chopin

Produkty powiązane

Śledź nas na Facebooku